ايران در روزهاي اخير زلزله هاي متعدد هرچند كوچك را تجربه كرد. زلزله هايي كه تلفات جاني به همراه نداشت اما آيا اين لرزه هاي پياپي نشان از فعال شدن گسل هاي ايران و در راه بودن زلزله اي بزرگ دارد؟

جداي از خسارت‌هاي جاني و مالي پس از زلزله و ساير بلاياي طبيعي، مشكلي باقي مي‌ماند كه شايد عمق آن از هر بحراني بيشتر و عوارض آن طولاني و در برخي مواقع هميشگي است. اين مشكلات‎‏ْ؛ دردسرهاي روحي و رواني است كه گريبانگير بازماندگان حوادث طبيعي مي‌شود.

ايران كشوري سانحه خيزاست و هرساله حوادث گوناگوني را تجربه مي كند، در اين ميان نحوه عملكرد مديريت و ارزيابي سانحه هرباراز سوي سازمانها، نهادها و بخشهاي مختلف مورد بحث و چالش قرارمي گيرد تا راهكارهاي مناسب جهت ارتقاي اين حلقه مفقوده مديريت بحران در كشوريافت شود.

وقوع زلزله يكي از مخرب‌ترين و هراس انگيزترين پديده‌هاي طبيعي است كه از ديرباز دامنگير بشر بوده است. تفكر و تعقل در باره كاهش خسارات و مرگ و مير ناشي از آن نيز همواره يكي از قديمي ترين دغدغه‌هاي بشر بوده و هست. در اين ميان، مقوله پيش‌بيني زلزله بيش از هر موضوع ديگر توجه انسان را به خود جلب كرده است.

در صورتي كه يك زلزله ۸ ريشتري در گسل شمالي تهران ايجاد شود با شدت ۹ درجه مركالي تمامي مناطق شمالي تهران تخريب خواهد شد و اگر چنين زلزله‌اي در گسل جنوبي تهران با شدت ۸ درجه مركالي ايجاد شود آدم و سازه‌اي در تهران باقي نخواهد ماند.