جداي از خسارت‌هاي جاني و مالي پس از زلزله و ساير بلاياي طبيعي، مشكلي باقي مي‌ماند كه شايد عمق آن از هر بحراني بيشتر و عوارض آن طولاني و در برخي مواقع هميشگي است. اين مشكلات‎‏ْ؛ دردسرهاي روحي و رواني است كه گريبانگير بازماندگان حوادث طبيعي مي‌شود.

ايران كشوري سانحه خيزاست و هرساله حوادث گوناگوني را تجربه مي كند، در اين ميان نحوه عملكرد مديريت و ارزيابي سانحه هرباراز سوي سازمانها، نهادها و بخشهاي مختلف مورد بحث و چالش قرارمي گيرد تا راهكارهاي مناسب جهت ارتقاي اين حلقه مفقوده مديريت بحران در كشوريافت شود.

وقوع زلزله يكي از مخرب‌ترين و هراس انگيزترين پديده‌هاي طبيعي است كه از ديرباز دامنگير بشر بوده است. تفكر و تعقل در باره كاهش خسارات و مرگ و مير ناشي از آن نيز همواره يكي از قديمي ترين دغدغه‌هاي بشر بوده و هست. در اين ميان، مقوله پيش‌بيني زلزله بيش از هر موضوع ديگر توجه انسان را به خود جلب كرده است.

در صورتي كه يك زلزله ۸ ريشتري در گسل شمالي تهران ايجاد شود با شدت ۹ درجه مركالي تمامي مناطق شمالي تهران تخريب خواهد شد و اگر چنين زلزله‌اي در گسل جنوبي تهران با شدت ۸ درجه مركالي ايجاد شود آدم و سازه‌اي در تهران باقي نخواهد ماند.

آن شب قرار بود يك شب زمستاني آرام باشد؛ يك شب معمولي و شهري در امن و امان. قرار بود همه شهروندانش آسوده بخوابند. آسوده و اميدوار به صبحي ديگر. آن شب اهالي بم، پيش از آرميدن يك بار برنامه‌هاي صبح روز بعد را مرور كردند. غافل از آن كه بسياري‌شان طلوع فردا را نخواهند ديد. بم تنها 12 ثانيه گرفتار قهر طبيعت شد. تنها 12 ثانيه طول كشيد تا همه جاي بم را آوار فرا گيرد و اين گونه بود كه سالروز يكي از غم‌بارترين زلزله‌هاي كشور براي يادآوري درس‌هايي كه بايد از زلزله بم بگيريم با نام «روز ملي ايمني در برابر زلزله» نام گرفت ولي به راستي توانسته‌ايم درس‌هايمان را خوب فراگيريم؟